Lou-Lou van Staaveren

Lou-Lou van Staaveren is fotograaf en tuinier in Amsterdam en medeoprichter van Pleasant Place, een publicatie over tuinieren als kunstvorm. Ze groeide op in een familie van bloementelers en ziet duidelijke parallellen tussen tuinieren en fotografie: allebei vragen om kijken en ingrijpen, om geduld en controle, terwijl je stap voor stap een landschap opbouwt dat eerst vooral in je hoofd bestaat.

Tuinen en beelden

"Elk seizoen in de tuin is op zijn eigen manier mooi. Ik hou van de nazomer, wanneer de dahlia's bloeien — zo levendig, kleurrijk en bijna uitbundig. De lente is net zo spannend, wanneer de eerste bollen doorbreken en alles fris en groen is. Tegen het einde van de zomer wordt veel geel en begint het te vervagen; dat vind ik het lastigste moment, maar daarna neemt de herfst het over met nieuwe bloemen, pompoenen en bonen. De winter is het seizoen van de verbeelding: je maakt plannen, bereidt voor en droomt van de tuin die nog moet komen."

In haar fotografie bouwt Van Staaveren beelden op uit fragmenten. Ze fotografeert planten en landschappen op verschillende plekken en voegt ze samen tot tuinen die alleen in het beeld bestaan. "Het wordt een soort fictieve tuin," zegt ze. "Een plek die echt voelt, maar alleen in de fotografie bestaat." Voor haar delen fotografie en tuinieren dezelfde manier van kijken: vertragen, details observeren en opmerken hoe kleur en textuur van dag tot dag veranderen.

Gereedschap, objecten en erfenis

"Het tuingereedschap van het Nederlandse merk Sneeboer is voor mij het beste dat er is. Mijn favoriet is de Great Dixter-troffel — smal, puntig, lang en bijna als een mes, en eindeloos bruikbaar. Ik neem hem zelfs mee op vakantie voor als ik onderweg een plant tegenkom die ik mee naar huis wil nemen. Sneeboer is een van de weinige merken die elk stuk gereedschap nog met de hand smeedt in een kleine familiewerkplaats. Ze doen dat al generaties lang, en het gereedschap gaat een leven lang mee. Je kunt het uiteindelijk doorgeven aan je kinderen."

"Zolang ik me kan herinneren draagt mijn vader een anjermesje in zijn zak, een klein mesje dat vroeger werd gebruikt om anjers te snijden. Mijn ouders hebben mij er ook een gegeven. Ik heb het altijd bij me: om bloemen te snijden, in mijn werkplaats bij het maken van houten lijsten of zelfs op vakantie om een sandwich te maken. Het is heel klein en voor mij echt een sieraad dat je ook gebruikt."

Een gedeelde taal

"Toen mijn ouders Oekraïense vluchtelingen in huis namen, liepen we samen door de tuin. We konden nauwelijks met elkaar praten — zij spraken geen Engels, wij geen Oekraïens — maar we konden naar aardappelen en frambozen wijzen en iedereen begreep het meteen. Tuinieren is iets waar mensen overal iets mee hebben, bijna een universele taal."